Malaysia, Travel, Wanderlust

Climbing The Highest Mountain In South East Asia

IMG_4031

To be honest: I hate climbing mountains. I really, really do. But when my boyfriend showed me some online pictures from the top of Mount Kinabalu – the highest mountain in South East Asia – I could only say one thing: “I want to go there too”. You must know that if you want to climb Mount Kinabalu, it won’t be cheap. It takes two days to hike to the top so you will have to spend a night in an expensive hotel on the mountain. You have to pay a lot to enter the national park and if you want to make the climb to the top you are forced to go with an expensive guide, even though you don’t need one at all.

We made a few phone calls and eventually managed to arrange a room in the “Malasians only” hostel, which is obviously much cheaper than the “Foreigners” hotel. We slept in a dorm with 18 Malaysian guys and no hot water. One of the Malaysians was assigned to boil water the whole evening. I didn’t sleep one minute that night, and felt cold and miserable when we started climbing again at 3 AM. It was still dark so we had to use a torch to navigate. We reached the top around 6 AM, took a few pictures and enjoyed a stunning sunrise. We couldn’t stay as long as we wanted because our stuff was still in our room and we had to check out at 10 AM (if you’re not out of the room by 10 you have to pay for another night and we absolutely wanted to avoid that, of course). We picked up our backpack, had a small breakfast and started our climb down. When we finally reached the finish, I couldn’t feel my legs anymore. Climbing Mount Kinabalu was hard, extremely hard, but it was SO worth it.


 

NED: Om eerlijk te zijn: ik haat klimmen. Maar toen mijn vriend me enkele foto’s van de top van Mount Kinabalu – de hoogste berg in Zuidoost-Azië – liet zien, kon ik alleen maar denken: “ik wil daar ook staan”. Je moet weten dat het echt duur is om deze berg te beklimmen. De tocht duurt twee dagen dus klimmers moeten verplicht in een duur hotel in de bergen overnachten. De prijs voor de toegang tot het National Park is ook een aanzienlijk bedrag en als je tot de top wil gaan, moet je verplicht met een dure gids naar boven (ook al heb je die helemaal niet nodig).

Na enkele telefoontjes zijn we er in geslaagd om een kamer in het Malaysians only-hostel te krijgen, wat een stuk goedkoper is dan slapen in het Foreigners-hotel. We slaapten in een dorm met 18 Maleisische jongens en geen warm water. Een van de jongens zijn taak was om de hele avond water te koken zodat iedereen toch wat warm water over zich kon gieten tijdens het douchen. Ik heb geen minuut geslapen die nacht, had koud en voelde me miserabel wanneer we om 3 uur ‘s ochtends aan het tweede deel begonnen. Het was uiteraard nog donker dus klommen we met een zaklamp op het hoofd. We bereikten de top rond 6 uur, namen wat foto’s en genoten van de zonsopgang. We konden helaas niet zo lang blijven als we zelf wilden want onze spullen lagen nog in de kamer (deze moet verlaten worden voor 10 uur ‘s ochtends). Omdat we het betalen van nog een extra nacht absoluut wilden vermijden, haastten we ons terug naar het hostel. We haalden onze rugzak op, namen een klein ontbijtje en begonnen aan het tweede deel van de tocht naar beneden. Wanneer we het eindpunt bereikten voelde ik letterlijk mijn benen niet meer. Mount Kinabalu beklimmen was hard, heel hard, maar was het absoluut waard.


 

IMG_3887 IMG_3869IMG_3921 IMG_3938

IMG_3959 IMG_3962 IMG_3998 collage-2016-05-24 IMG_3964 IMG_3980

Sarah x