Personal, Tips & Thoughts, Travel, Wanderlust

Time To Say Goodbye – The End Of Our Worldtrip

img_8884

The older I get, the more time seems to fly. And the past year went by so, so fast. On December 2nd 2015 my boyfriend and I took the train from Brussels to Paris and from there we would start one hell of an adventure: we would travel the world. We never told anyone how long we actually wanted to travel around because it’s impossible to know when you will be “done”. Will we still enjoy traveling after a month, six months or one year? What if we get sick or brake a leg? You can’t predict the future.

We ended up traveling almost a full year. We visited 17 countries (18 if one crazy day in Paraguay counts too) and have been through a lot. We noticed how strong we are, both mentally and physically. But it was our love and respect for eachother (I know this sounds cheesy :)) that really kept us going this long. I have to admit I am not sure if I would be able to do this trip on my own. I was lucky enough to find my wonderful boyfriend three years and a couple of months ago and I am so happy we did this trip together. A lot of people were afraid we would split up. It is true traveling together for that long is quite a test for your relationship. But we still love eachother more than ever and if you’d like to, I will write more about traveling together in a seperate blogpost.

We saw and did a lot the past twelve months. Some of the hikes we did were extremely challenging and it really amazed me how much my body can handle. Through the months I saw my body change a lot, in a good way. As you may have read in this post, we often slept in really dirty places. Our standards for most things aren’t very high anymore and now we’re – more than ever – happy with small things. Before we left I had some troubles prioritizing. I also wanted to do right by everyone. I wanted to do too many things at the same time and forgot about the essentials: making time for things or people that matter the most. I realised family comes first. I realised it is okay to turn off your laptop and not check your smartphone every five minutes. (Real!) quality time with the people you love is so important. We only have today – you never know what tomorrow will be like.

We saw some unforgettable things. We visited 17 countries: Australia, New Zealand, India, Nepal, Malaysia (& Borneo), Singapore, Indonesia, Cambodia, Japan, Brazil, Argentina, Chile, Bolivia, Peru, Ecuador, Colombia and Mexico. We had a swim and saw sharks in the Great Barrier Reef in Australia. We saw wild orangutans in Borneo. We visited some New Wonders of the World: the Taj Mahal in India, Macchu Picchu in Peru, Chichén Itzá in Mexico and Cristo Redentor in Brazil. We went to the furthest point we could possibly be from home. We climbed mountains and we got a certificate for climbing Mount Kinabalu. We shared a super cold room with 17 Malaysian guys. We got sick in India. We survived some incredible long flights. We flew from Paris to Australia and from Japan to Brazil. We had good flights and terrible flights. One time people were already praying to God and Allah.

We bathed in natural hot springs. We stood on the equator and I even managed to balance an egg there. We ‘climbed’ Baldwin Street – the steepest street on earth. We traveled through almost every country in South America without flying even once. We traveled low budget with huge backpacks. We slept in the Amazon Jungle. We slept in our car in Australia. We slept outside in hammocks in Colombia. We slept in our sleeping bags on the floor of an airport in New Zealand. We stayed in a favela in Brazil. We traveled together 24/7 for a full year and we still love eachother.

Being that long away from home also meant I had to say goodbye to my wardrobe. It is so different than traveling for one or maybe two weeks. You can’t really bring beautiful outfits and accessories. I didn’t wear heels once this year (what’s in a name?) and my accessories were limited to some bracelets I bought at some local markets. The few times we went to a fancy restaurant for dinner, I had to show up in sneakers or flip flops (can you imagine?!). I tried to make as many combinations as possible with the few clothes I had with me and tried to be as creative as possible. I bought only a few new pieces. After a while I realised I can survive without having to shop every other week. I can wear and rewear the same clothes over and over again and that’s actually pretty okay. No worries, I won’t stop sharing my outfits. I am still in love with the amazing world of fashion.

As you may have read in previous posts, we had some troubles (actually a lot of troubles) with the tablet and small computer we had with us. I wasn’t able to share as much as I wanted to and I am sorry for that. Thanks to all the traveling I got so many ideas for this blog. In the future you can definitely expect a lot of personal travel posts (I still have to share posts about Peru, Ecuador, Colombia and Mexico!) and some general travel tips.

As I already said, we never knew when we would be back home until about three weeks ago when we started to look for a flight to Europe. I only told some good friends when we would be back home and our parents didn’t know anything. You can imagine they got quite emotional when we showed up at the front door with our sombrero’s on and yelled “Carambaaa!”. When my sister made a speech and played the guitar while singing a little medley about our trip I couldn’t keep it dry either. It made me realise all good things come to an end and I thought about all the memories we made, the things I never wrote or told anyone about and the people we met. It also made me realise I will never stop traveling. A few weeks ago I said I woudn’t travel again with a backpack for the next ten years because I was so tired of it, but something tells me I will change my mind and probably sooner than later.

So for now I plan on taking the time to see my friends and family again. I will work on my blog too and hopefully be able to produce some good content. I will eat Belgian chocolate – a lot of it. We are home just in time for the holidays and I am really looking forward to celebrating Christmas together. Christmas is something I really missed last year. It will be so strange to sleep in my own, warm, cozy and clean (haha) bed.

I will miss waking up and making plans for the day: what will we visit? How will we get there? I will miss the sun. I will miss complete freedom. I will miss spending every day with my boyfriend. But I also look forward to the future. I hope I will meet you here too. Thanks for joining me during this unforgettable trip.

 


NED: Hoe ouder ik word, hoe meer de tijd voorbij lijkt te vliegen. En het voorbije jaar ging wel héél snel voorbij. Op 2 december 2015 vertrokken mijn vriend en ik met de trein van Brussel naar Parijs en vandaar zouden we aan een immens avontuur beginnen: we zouden de wereld rondreizen. We hebben nooit tegen iemand gezegd hoe lang we zouden wegblijven. Hoe weet je nu wanneer je “klaar” bent met zo’n reis? Zouden we het nog leuk vinden na een maand, een half jaar of een jaar? Wat als we ziek worden of een been zouden breken? Je kan de toekomst (helaas) niet voorspellen.

Uiteindelijk hebben we bijna een volledig jaar rondgereisd. We bezochten 17 landen (18 als je een gekke dag in Paraguay meetelt) en hebben wel wat meegemaakt. We hebben ondervonden hoe sterk we zijn, zowel mentaal als fysiek. Maar het was onze liefde en respect voor elkaar (ik weet dat dit héél melig klinkt :)) die ervoor zorgde dat we het zo lang hebben ‘volgehouden’. Ik moet toegeven dat ik denk dat ik deze reis nooit alleen zou kunnen hebben gemaakt. Ik had het geluk om drie jaar en een paar maanden geleden mijn vriend te ontmoeten en ik ben zo blij dat we deze reis samen hebben kunnen maken. Vele mensen waren bang dat we uit elkaar zouden gaan. Het klopt dat zo lang samen reizen een test is voor je relatie. Mocht je dat wensen, dan schrijf ik binnenkort meer over reizen als koppel.

We hebben veel gezien en gedaan de afgelopen twaalf maanden. Sommige wandelingen die we maakten waren extreem zwaar en het verbaasde me hoeveel mijn lichaam eigenlijk aankan. Gedurende de reis heb ik mijn lichaam op een goede manier zien veranderen. In deze post heb je kunnen lezen dat we dikwijls op vuile plaatsen de nacht moesten doorbrengen. Onze standaarden zijn momenteel niet echt hoog meer en we zijn – meer dan ooit – blij met de kleine dingen. Voor we vertrokken had ik het moeilijk met prioriteren. Ik wilde goed doen voor iedereen en deed verschillende dingen tegelijkertijd. Ik vergat de essentiële zaken: tijd maken voor de mensen die er echt toe doen. Ik besefte dat familie eerst komt. Ik besefte dat het oké is om je laptop uit te schakelen en je smartphone een paar uur aan de kant te leggen. We hebben alleen vandaag – je weet niet wat morgen zal brengen.

We zagen enkele onvergetelijke plaatsen. We bezochten 17 landen: Australië, Nieuw-Zeeland, India, Nepal, Maleisië (& Borneo), Singapore, Indonesië, Cambodja, Japan, Brazilië, Argentinië, Chili, Bolivië, Peru, Ecuador, Colombia en Mexico. We zwommen in de Great Barrier Reef in Australië en zagen er zelfs (kleine) haaien. We zagen wilde orang-oetans in Borneo. We bezochten enkele van de Nieuwe Wereldwonderen: de Taj Mahal in India, Macchu Picchu in Peru, Chichén Itzá in Mexico en Cristo Redentor in Brazilië. We gingen naar het verste punt dat we ooit van huis kunnen weg zijn. We beklommen bergen en kregen een certificaat na de klim op Mount Kinabalu. We deelden een ijskoude kamer met 17 Maleisische jongens. We werden ziek in India. We overleefden enkele immens lange vluchten. We vlogen van Parijs naar Australië en van Japan naar Brazilië. We hadden goede vluchten en slechte vluchten. Eén keer waren de passagiers al aan het bidden tot God of Allah.

We baadden in natuurlijke warmwaterbronnen. We stonden op de evenaar en ik slaagde er zelfs in om er een ei te laten balanceren. We ‘beklommen’ Baldwin Street, de steilste straat ter wereld. We bezochten bijna ieder land in Zuid-Amerika en zonder één vliegtuig te nemen. We reisden met een beperkt budget en met zware rugzakken. We sliepen in het amazonewoud. We sliepen in onze auto in Australië. We sliepen buiten in hangmatten in Colombia. We sliepen in onze slaapzakken op de grond in een luchthaven in Nieuw-Zeeland. We verbleven in een favela in Brazilië. We reisden 24u/24u, 7d/7d samen voor een jaar en zien elkaar nog steeds graag.

Zo lang van huis weg zijn betekende ook afscheid nemen van mijn kleerkast. Een wereldreis is ZO anders dan bijvoorbeeld één of twee weekjes reizen. Prachtige outfits en accessoires kan je moeilijk meenemen. Ik heb in heel 2016 nog niet één keer een hakschoen gedragen (what’s in a name?) en qua accessoires moest ik het doen met enkele armbandjes die ik op lokale markten kocht. De weinige keren dat we naar een fancy restaurant uiteten gingen, droeg ik sneakers of slippers (can you imagine?!). Ik probeerde zoveel mogelijk verschillende combinaties te maken met de weinige kledij die ik had en probeerde zo creatief mogelijk te zijn. Ik kocht slechts een paar nieuwe stukken gedurende de reis. Uiteindelijk besefte ik dat ik perfect kan overleven zonder iedere week te gaan shoppen. Ik kan kledij dragen en herdragen en dat is eigenlijk best oké. Maar geen zorgen, ik zal niet stoppen met outfits delen op de blog. Ik ben nog steeds verzot op de modewereld.

Wat je misschien al in vorige posts gelezen hebt, is dat we wat problemen hadden (in feite heel wat problemen) met de tablet en kleine laptop die we meezeulden. Ik kon niet zoveel posten als ik wilde en dat vind ik erg jammer. Dankzij al het reizen heb ik anderzijds wel erg veel inspiratie en ideeën bijgekregen voor PtaH. In de toekomst mag je nog heel wat algemene reistips en natuurlijk de persoonlijke reisposten (Peru, Ecuador, Colombia en Mexico) verwachten. 

Zoals ik eerder al vertelde, wisten we niet wanneer we opnieuw naar huis zouden gaan. Drie weken geleden boekten we dan toch ons ticket huiswaarts. Ik vertelde slechts aan enkele heel goede vrienden wanneer we precies thuis zouden zijn. Onze ouders wisten van niets. Je kan je wel voorstellen dat de thuiskomst emotioneel verliep (we stonden voor de deur met onze sombero’s op :)). Wanneer mijn zus een korte speech deed en een medley zong die onze wereldreis samenvatte, kon ik het echter ook niet drooghouden. Het deed me beseffen dat het avontuur “voorbij” is en ik dacht terug aan alle herinneringen die we maakten, de dingen die ik hier nooit heb geschreven of niemand heb verteld en de mensen die we ontmoet hebben. Ik besefte ook dat ik nooit zal stoppen met reizen. Enkele weken geleden zei ik nog dat ik waarschijnlijk de komende tien jaar niet meer met de rugzak zou rondreizen. Iets in mij zegt dat het waarschijnlijk toch niet zo lang zal duren.

Dus voorlopig neem ik wat tijd om mijn vrienden en familie terug te zien. Ik zal ook aan mijn blog werken en hoop heel wat nieuwe en leuke content te produceren. Ik zal Belgische chocolade eten – en geen klein beetje. We zijn op tijd terug voor de feestdagen en ik kijk er enorm naar uit om Kerstmis met onze families te vieren. Kerst is hetgeen wat ik het meest gemist heb vorig jaar. Het zal vreemd zijn om opnieuw in mijn eigen warm en proper (haha) bedje te slapen. 

Ik zal het missen om wakker te worden en plannen te maken: wat gaan we vandaag bezoeken en hoe geraken we er? Ik zal de zon missen. Ik zal de complete vrijheid missen. Ik zal het missen om iedere dag met mijn vriend te kunnen doorbrengen. Maar ik kijk ook uit naar de toekomst en ik hoop dat ik jullie hier opnieuw mag ontmoeten. Bedankt om mij te vergezellen tijdens deze onvergetelijke reis.